Ο Fyodor Yurchikhin, γιος του Νικόλαου Γιουρτσίχιν και της Μικρούλας Γραμματικοπούλου, γεννήθηκε πριν από 47 χρόνια στο Βατούμ της Γεωργίας. H μητέρα του με καταγωγή από την Τραπεζούντα του Ιστορικού Πόντου καλλιέργησε στον νεαρό Θεόφωρο την υπέρμετρη αγάπη για την Ελλάδα και τον Ποντιακό Ελληνισμό και του έμαθε την ποντιακή διάλεκτο, στην οποία μάνα και γιος θα μιλούσαν πολλά χρόνια αργότερα όντας αυτή στην Θεσσαλονίκη και αυτός στο διάστημα!
Ήταν στις 12 του Απρίλη του 1961 που ο μικρός Θεόδωρος καθισμένος στους ώμους του πατέρα του επευφημούσε τον Ρώσο Γιούρι Γκαγκάριν. Σε μια Ρωσία συνεπαρμένη από τον άθλο του Ρώσου Αστροναύτη που πρώτος είδε τη γη «από ψηλά», ο νεαρός Γιουρτσίχιν έβλεπε στη θέση του ήρωα του τον δικό του εαυτό.Στην Ρωσία τη δεκαετία του 60 κάτι τέτοιο ακούγονταν πολύ φυσιολογικό. Όλα τα παιδιά ήθελαν να φτάσουν ψηλά…Τόσο ψηλά που να δουν κι αυτά τη γη από το διάστημα…Παιδικά όνειρα…Όνειρα που για τον δικό μας Θεόδωρο έμελλε να σημαδέψουν μια ζωή.
Το 1980 ξεκινά από τη Γεωργία για τη Μόσχα, όπου και σπούδασε αεροναυπηγική. Κάνει το διδακτορικό του στα οικονομικά και από τον Γενάρη του 98 έως και τον Νοέμβρη του 99 περνά τη βασική εκπαίδευση των κοσμοναυτών για το διαστημικό πρόγραμμα ISS. Οι γονείς του μετά την πτώση του κομμουνισμού δεν νοιώθουν καλόδεχτοι, όπως και πολλοί άλλοι Έλληνες στη Γεωργία. Επιχειρούν να πάνε στη Μόσχα όμως η έκρυθμη πολιτική κατάσταση τους εμποδίζει και έτσι αποφασίζουν να έρθουν στην Ελλάδα. Ο Θεόδωρος Γιουρτσίχιν μένει πίσω να συνεχίσει τον δικό του αγώνα.
9 του Οκτώβρη του 2002 το όνειρο ενός ανθρώπου γίνεται πραγματικότητα. Ο Fyodor Yurchikhin είναι μέσα στο Ατλαντίς και απογειώνεται μαζί με άλλους πέντε Αμερικανούς Αστροναύτες από το κέντρο εκτοξεύσεων Κέννεντυ στη Φλόριντα στα πλαίσια αποστολής της ΝΑSA. Για τις επόμενες 11 ημέρες θα παραμείνει στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και θα συνδέσει το τρίτο από τα έντεκα τμήματα του σταθμού, εγχείρημα ιδιαίτερα δύσκολο και επικίνδυνο, που ολοκληρώθηκε μέσα σε 170 περιστροφές γύρω από τη γη, έπειτα από τρεις εξόδους από τη διαστημική άκατο και εργασία των αστροναυτών στο κενό. Ιδιαίτερη σημασία είχε αυτό το ταξίδι για όλους τους Έλληνες, όχι γιατί ήταν η πρώτη φορά που Ελληνικής καταγωγής Αστροναύτης περπατούσε στο διάστημα αλλά γιατί ήταν η πρώτη φορά που μαζί του ταξίδευε και η Ελληνική σημαία. Ο Yurchikhin την είχε ζητήσει να την πάρει μαζί του και την τελευταία στιγμή του την έστειλαν ομογενείς από την Αμερική. Στην εκτόξευση του διαστημοπλοίου δεν παραβρέθηκε η Ελληνική πολιτεία αλλά ο Πόντιος κοσμοναύτης όταν επέστρεψε δεν παρέλειψε να επισκεφθεί τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας και να του παραδώσει την Σημαία που είχε μαζί του στη διαστημική αποστολή.
«Η Ελλάδα έχει τη δική της θέση στην καρδιά μου» θα πει όταν επιστρέψει και θα υπογράψει μαζί με τον τότε υπουργό εξωτερικών κύριο Γιώργο Παπανδρέου την Ολυμπιακή Εκεχειρία. Το 2004 τιμήθηκε με το παράσημο «Φιλίας των λαών» και τον τιμητικό τίτλο «πιλότος-κοσμοναύτης της Ρωσικής Ομοσπονδίας» από τον πρόεδρο Πούτιν. Στα επόμενα χρόνια συνέχισε να δουλεύει πάνω στις κατακτήσεις του και δεν επαναπαύτηκε. Ένα ταξίδι έστω και στο διάστημα για μερικούς ανθρώπους είναι λίγο…πολύ λίγο… Μεγάλο Σάββατο του Απρίλη του 2007 και αυτή την φορά σαν κυβερνήτης ο Γιουρτσίχιν ξεκινά από το κοσμοδρόμιο του Μπαιανκούρ με τον Όλεγκ Κότοφ και τον Τσαρλς Σίμονι για μια εξάμηνη βόλτα στο διάστημα. Μαζί του αυτή τη φορά παίρνει την Κυπριακή σημαία και στο διάστημα της εκεί παραμονής του δουλεύει πάνω σε φωτογραφίσεις γύρω από την Ελλάδα και την περιοχή όπου θα γίνει ο αγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, ώστε να γίνει το έργο με τη μεγαλύτερη δυνατή οικολογική ασφάλεια για τη χώρα μας. Αυτή θα είναι και η συνεισφορά του στο μεγαλεπήβολο αυτό έργο. Και όχι μόνο. Λίγο πριν φύγει έθεσε στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας πρόταση συνεργασίας ώστε να προετοιμάσει την είσοδο της Ελλάδας στο club των διαστημικών χωρών. 21 του Οκτώβρη του 2007 και ο Γιουρτσίχιν επιστρέφει στη γη με μια από τις δυσκολότερες προσγειώσεις στην ιστορία των μέχρι τώρα διαστημικών ταξιδιών. Η προσγείωση έγινε με το σενάριο της «βαλλιστικής τροχιάς» και η επιβάρυνση της πίεσης έφθασε στα 8,56 G από τα αρχικώς υπολογιζόμενα 3-4 G, διακόπτοντας την επικοινωνία με τη γη και καθιστώντας το πλήρωμα ανίκανο για να αναπνεύσει για μερικά δευτερόλεπτα.
«Από το διάστημα η Ελλάδα μοιάζει με ζωγραφιά» θα πει αυτή την φορά αλλά θα προσθέσει και ότι «αυτήν την ζωγραφιά τη φωτογραφίζαμε να καίγεται….». Ο κόσμος μας από ψηλά δείχνει ξεκάθαρα την πορεία του προς την καταστροφή. Ο Έλληνας κοσμοναύτης μας περιγράφει: «Πραγματικά μετά τη πτήση ένιωσα φόβο για τη φύση στη Γη. Όταν κοιτάζεις από πάνω τον πλανήτη μας, βλέπεις, πόσο ο άνθρωπος ορισμένες φορές εισβάλλει επιδρομικά σ΄ αυτήν. Ήταν φοβερό να βλέπεις, π.χ., το λεκανοπέδιο του Αμαζόνιου, γιατί κατά μήκος των ποταμών κόβονται με βάρβαρο τρόπο ολόκληρα δάση. Από πάνω το περίγραμμα των δασών φαίνεται πολύ καλά. Όντως τα δάση στη λεκάνη του Αμαζονίου αποτελούν ένα από τους πνεύμονες του πλανήτη μας. Περίπου το 60% του οξυγόνου που παράγουν τα φυτά και τα δέντρα στη Γη, παράγεται ακριβώς στη λεκάνη του Αμαζονίου. Και αν το κόψιμο των δέντρων συνεχιστεί μ΄ αυτούς τους ρυθμούς, όπως σήμερα, και αυτό φαίνεται από τις φωτογραφίες όλων των διαστημικών αποστολών, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις μας ως το 2020 σ΄αυτήν την περιοχή μπορεί να μην απομείνουν καθόλου δάση. Ακριβώς αυτό είναι φοβερό».
Εμείς κρατούμε την ιστορία του δικού μας Έλληνα Κοσμοναύτη και παίρνουμε ελπίδα πως ένας κόσμος που γεννά τέτοιους ανθρώπους δεν μπορεί να έχει την κατάληξη που κάποιοι περιμένουν.
1 σχόλιο
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
Γράψτε ένα σχόλιο
Ειμαι τοσο περηφανος για τοω Θεοδωρο, για τον πρωτο Ελληνα κοσμοναυτη που εβαλε την Ελληνικη σημαια στο διαστημα.Η καταγωγη του πατερα μου τυχαινει να ειναι απο την Τραπεζουντα του Ποντου ,ειμαι διπλα σιγκινημενος και υπερηφανος για την Ποντιακη Ελληνικη μου καταωςγη.
Καλη επιτυχια Θεοδωρε τιμησε την δοξασμενη αξεχαστη αιματοβαμενη Γη του Ποντο και ολην την Ελλαδα μας.Την γη του θρηλου,ιστοριας ,φιλοσοφιας, ειναι κοιτηδα του Δυτικου Πολιτισμου.